En de oude Beer, hij sjokte moeizaam voort.
Hij liep langzaam en kon soms zijn voeten niet meer optillen.
Zij kwam dichterbij en zag
dat er een traan langzaam vanuit zijn linker ooghoek naar beneden drupte.
Ach, de arme schat.
Als Berendokter had zij al direct gezien dat het hier om een oude Beer ging,
maar ook dat het een hele speciale Beer was;
hij had namelijk geen oren.
Zij wist dat de Beer nog wel kon horen,
al had hij dan geen oren,
want een Beer hoort veel met zijn hart.
Maar omdat zijn zicht ietwat vertroebeld werd door zijn tranen,
naderde zij hem van voor.
Zij was gaan zitten op een boomstronk en maakte een pot honing open.
(ja ja, die heeft zij altijd bij zich in haar rugzak,
dit hoort bij de EHBO (= eerste hulp beren opvang) uitrusting,
die zij bij zich draagt).
TLC heeft zij sowieso bij zich, maar dat zit in haar hart.
En daar kwam de Beer.
Hij had haar nog niet gezien,
maar zijn neus ging de lucht in,
hij rook de honing al, en toen zag hij haar.
Een Beer heeft de gave om direct in je hart te kijken,
dus hij wist
"dat het goed was"
en zakte naast haar (mij dus) neer op de boomstronk.
Hallo Beer; zei zij, heb je toevallig zin in wat honing?
Ohhhh graag, zei de Beer, heel graag.
Dank u wel.
En hij slaakte een diepe zucht.
Nou, zei zij, dat komt van ver.
Ach, zei de Beer,
en legde zijn poot op haar hand ...
ik ben zo verdrietig, zo zo verdrietig.
Misschien helpt het om alles eens aan mij te vertellen,
maar neem eerst maar een paar flinke happen honing.
En dat deed de Beer en zij zag hem zichtbaar genieten.
En Beer begon met zijn verhaal:
Hij was al heel lang geleden geboren, hij dacht zelf dat dat al ruim 90 jaar geleden was
en hij keek mij eens heel goed aan ....
nee, zei hij, zo oud bent u nog niet
(dank je Beer :-)) ).
Hij had altijd bij dezelfde mevrouw gewoond
en zag haar van jong zijn ........ oud worden,
maar ja, hij was zelf natuurlijk ook ouder geworden.
Maar van jezelf zie je dat soms niet zo.
De mevrouw kreeg kinderen en hij was een echte vriend voor ze geweest.
Ze hadden ook veel verdriet gekend, maar samen waren ze hier doorheen gekomen.
En de jaren en jaren gingen voorbij
en uiteindelijk bleef mevrouw alleen over,
samen met Beer.
Maar zij wist, dat zij ook binnen korte tijd naar "elders" zou gaan
en wilde graag een goed tehuis,
een echt thuis,
voor Beer.
Want Beer was speciaal.
En via via had ze over een hele lieve Berendokter gehoord,
een meisje die ook echt met Beren kon praten,
die wist wist wat er in hun hart leefde
en zo kon het gebeuren dat zij deze Berendokter eens belde
om haar uit te nodigen voor de thee.
Het "klikte" direct tussen de twee dames
en al snel zat ik gezellig tussen ze in op de bank.
Omdat er best wel "haast" mee was en dit haar rust zou geven,
werd er besloten om Beer (mij dus) direct over te nemen
en dat zij (de Berendokter )in alle rust een goed thuis zou zoeken voor mij (Beer).
Er was wel een voorwaarde aan verbonden (eigenlijk meer)
en dat was; Beer leefde al zo lang zonder oren, hij wilde graag zo blijven.
Per slot hoorde hij heel goed met zijn hart,
en dat is toch het allerbelangrijkste.
Dus mevrouw wilde heel graag dat hij zonder oren,
precies zoals hij nu is, zou blijven.
't Was en is een lieve Beer met veel levenswijsheid,
en een echte arctofiel, ja ...... die kan hij echt horen hoor!
Oh ja, zei de Beer; mijn naam is Honey Bun, maar ze noemen mij altijd Honey.
Maar waarom loop je hier nu eigenlijk verdrietig door het bos?
Want ik ben toch die Berendokter en ik ken het verhaal toch.
Ja ja, dat kan wel zo zijn, zei de Beer,
maar ik wilde het zo graag vertellen en
nog eens even denken aan toen .......... .
Laatste reacties